Wednesday, December 31, 2008

送旧

2008年过去了

2008年,个人经历了许多事
毕业后工作
308大选
拍拖
复又到了一个全新的环境生活及工作

毕业后的生活
让我有了新的体验
友情、爱情、亲情、工作、现实、生活等方面的新体验

2008年,地球经历了许多事
天灾(???)
台风、地震
人祸(???)
战争、劣货
国内外政治版图的改变
资本世界的政治经济危机
人类的历史又再重复着

成长过程的环境及那环境提供我的养分
让我能自我享受着成长过程中必尝的体验
周遭发生的事
让我进一步了解“人”

其实啊,只要肯认认真真地面对自己的内心
彻底地解剖内心的明暗面
不要太快因为自己有什么好心肠而沾沾自喜
不要害怕自己内心里不为社会道德所容的想法
先坦诚地面对内心的一切,先不要做审判
然后细细咀嚼它们
把它们吞进黑洞里
那,我们就能(更)了解“人”

(本质上来说)每个人都是一样的
人性是同质的
但却有各种不同类型的表现形式
在各种不同类型的表现形式里则有着各种各样的表现行为

可曾省思自己的表现行为?
可知道自己属何表现形式?
不知道也没关系,你依然是个生命体
知道了也没什么大不了,也是个生命体

对于知道了而又凭着那认知在进行着改变调整的人,
谨此向你们致敬。

Saturday, December 27, 2008

【转载】Budaya Konsumer Punca Kemelesetan Ekonomi

Budaya konsumer punca kemelesetan ekonomi
Hishamuddin Rais
Dec 11, 08
MalaysiaKini
http://www.malaysiakini.com/columns/94908


Hari ini kita terus membaca dan diberitahu bahawa dunia kapitalis sedang dilanggar krisis yang maha besar. Krisis ekonomi yang sebesar ini belum pernah dialami oleh dunia kapitalis selama 200 tahun. Krisis kali ini lebih buruk daripada zaman kemelesetan tahun 1929.

Kita hanya membaca zaman kemelesetan pada 1929 di Amerika Syarikat. Kita tidak mengalaminya. Kita mengetahui hanya melalui surah sejarah, tidak lebih dari itu. Apa yang kita lihat hanyalah gambar-gambar hitam putih tentang zaman itu.

Apa yang kita hayati hanyalah filem-filem yang cuba menggambarkan suasana dan drama di zaman itu. Zaman kemelesetan besar di Amerika Syarikat berlaku 80 tahun dahulu.

Lapan puluh tahun dahulu Tanah Melayu masih bawah penjajah Inggeris. Getah baru sahaja sampai dari Brazil pada 1902. Sistem ekonomi kapitalis belum melebar.

Jual-beli duit ringgit belum menjadi budaya. Malah banyak warga langsung tidak memiliki duit. Bertukar-tukar barangan masih lagi budaya ekonomi. Masyarakat konsumer yang kita lihat di sekeliling kita hari ini masih belum wujud.

Rumah kita di kampung memakai lampu damar, kita memasak dengan kayu dan mengambil air dari perigi. Kita ke sawah setahun sekali. Di pekan, lampu jalan memakai lampu minyak pam.

Kereta satu benda yang ajaib, kalau bernasib baik kereta melintasi kampung kita, kita berkumpul berkerumun untuk melihatnya.

Saya sendiri belum wujud pada 1929. Apa yang saya tulis ini hanyalah menyambung surah daripada arwah ibu dan ayah saya.

Zaman itu telah lama berakhir. Hari ini kita melihat zaman itu sebagai Zaman Dahulu, kita panggil zaman ini Zaman Lampau atau Zaman Tok Kaduk. Apakah ini tepat?

Sebelum menjawab soalan itu, kita wajib melihat apakah budaya yang sedang kita anuti hari ini.

Untuk ujian pertama, sila buka almari kain baju dan lihat berapa banyak kain baju yang terkumpul dan tidak pernah kita usik-usik. Malah kita terlupa bahawa kita memiliki kain baju ini. Kemudian sila pandang rak kasut. Berapa banyak kasut yang terkumpul?

Jika kain baju bergantang-gantang dan kasut semakin membusut, maka tandanya kita sedang menghayati dan merayakan budaya konsumerisme, budaya yang lahir daripada sistem ekonomi kapitalis.

Budaya konsumer ini telah sampai ke tahap akhiran kerana sistem ekonomi kapitalis tidak lagi berkemungkinan untuk berkembang melainkan menguncup dan akhirnya meleset.

Jangan dengar cakap-cakap para politikus yang memerintah. Mereka sedang berbohong. Kerja dan tugas mereka hanyalah berbohong dan menipu. Jangan percaya bahawa kita semua selamat daripada krisis ekonomi ini.

Jangan percaya bahawa ekonomi Malaysia kukuh. Tidak mungkin kalau semua negara dalam dunia ini telah mengakui bahawa negara mereka sedang menghadapi krisis, mana mungkin hanya Malaysia terselamat! Ini mustahil.

Jaminan politik ini pembohongan. Ia betul-betul macam penafian bahawa Najib Razak tidak mengenal Altantuya Shaariibuu. Bohong.

Fakta: Amerika Syarikat rakan niaga terpenting Malaysia telah memasuki zaman meleset bukan pada 2008 tetapi tahun lalu lagi. Inilah fakta rasmi kerajaan Amerika Syarikat. Negara Iceland telah jatuh muflis.

Tiga syarikat kereta yang terbesar di dunia: Ford, General Motors dan Chrysler, telah jatuh muflis.

Di United Kingdom, syarikat kereta Vauxhall menjalankan dasar “beli satu kereta, dapat satu percuma”. Ini kerana tidak ada lagi orang yang ingin membeli kereta. Di Malaysia pada ketika ini kita boleh beli kereta tanpa duit pendahuluan.

Trend ini hanya permulaan. Akan sampai masanya apabila kereta dari kilang Proton akan tinggal terbengkalai. Satu demi satu bank besar dan syarikat kewangan gergasi tutup kedai.

Harga minyak sawit kita telah jatuh. Harga minyak mentah telah juga jatuh. Bila harga minyak sawit dan harga mentah jatuh, ertinya pendapatan negara kita kurang. Tahun lalu indeks komposit bursa saham Kuala Lumpur naik hingga ke 1,300 mata. Lupa?

Bukankah Abdullah Ahmad Badawi berasa amat bangga dan mengeluarkan kenyataan bahawa ekonomi kita cermerlang, gemilang dan terbilang?

Hari ini indeks komposit hanya di takuk 800 mata. Bukankah ini tanda penunjuk bahawa ekonomi kita sedang merundum? Apakah kalau indeks naik maknanya ekonomi baik - jika indeksnya turun, tidak ada seorang menteri yang mengeluarkan kenyataan seolah-olah mereka semua telah jadi rabun dan buta.

Tahun hadapan kita akan diamuk lagi. Krisis luaran ini badainya akan sampai. Seperti ombak tsunami, ia bermula di Wall Street New York. Limpahan ombak tsunami ini akan sampai enam bulan kemudian ke Malaysia. Ombak ini pasti akan datang tahun hadapan.

Apakah kita semua sedar bahawa nilai ringgit kita telah jatuh. Maknanya, kalau dulu kita boleh membeli kapal selam dari Perancis dengan harga 10 ringgit sebuah. Hari ini kapal selam yang sama harganya menjadi 12 ringgit.

Duit ringgit rupanya dan warnanya tidak berubah. Apa yang berubah ialah nilainya. Titik sebenar pertanyaan: apakah ada jalan untuk menghadapi krisis ini?

Pasti ada. Sebelum ombak krisis ekonomi ini menggelora sampai kita wajib menilai kembali budaya konsumer yang kita rayakan. Budaya ini ialah budaya pembaziran yang sedang membawa laknat kepada umat manusia.

Kita wajib kembali melihat bumi ini sebagai rahmat untuk kita bercucuk tanam. Tidak ada jalan lain kecuali kita menghidupkan tanaman yang boleh kita makan. Bukan menanam getah atau sawit untuk dieksport agar negara dapat membeli kapal selam. Ini kerja bodoh.

Di Amerika Syarikat dan di Eropah, berjuta-juta buruh telah mula kehilangan pekerjaan. Apabila mereka hilang kerja, mereka tidak ada duit. Apabila mereka tidak ada duit, mereka tidak membeli barang.

Apabila mereka tidak membeli barang, kilang kita yang membuat barang akan ditutup sama. Apabila kilang kita ditutup, kita pula hilang pekerjaan dan kita pula tidak ada duit. Beginilah lingkaran setan dalam sistem global ekonomi kapitalis.

Lingkaran setan ini dapat kita putuskan jika kita kembali berbakti kepada bumi. Bumi bukan untuk diruntuh-rantahkan. Bumi tempat kita bercucuk tanam dan memakmurkan tanaman untuk makanan. Kita wajib memisahkan diri kita daripada terjerut dalam sistem global ekonomi kapitalis yang memaksa kita menjadi konsumer.

Bernoktahlah sebentar dan lihat kembali Zaman Tok Kaduk dahulu. Tidak ramai yang memiliki duit dan ringgit. Mereka bertukar tenaga bantu-membantu, bergotong-royong. Mereka hidup bukan sebagai konsumer. Mereka hidup sebagai manusia.

Kini telah muncul kembali di banyak tempat di Amerika Syarikat dan di Eropah di mana warga-warga menolak pengunaan duit rasmi dan menggunakan duit mereka sendiri. Ia diamalkan untuk memastikan mereka tidak terperangkap dalam ekonomi konsumer.

Mereka menjalankan perniagaan tukar-menukar. Mereka mahu menjadi manusia yang merdeka bebas daripada belenggu sistem ekonomi kapitalis.

Satu perkara yang wajib kita semua sedari. Pada tahun tahun 1930-an, apabila ekonomi Amerika Syarikat dan Eropah meleset, apa yang muncul? Perang Dunia Kedua bermula. Dalam sistem ekonomi kapitalis, perang adalah jalan pintas untuk kaum pemodal menjual barangan mereka.

Dalam masa yang sama perang akan memusnahkan apa yang telah mereka buat. Buat, kemudian musnahkan. Buat lagi, dan musnahkan lagi. Ini cara untuk memastikan kilang akan terus bergerak.

Perang menjanjikan industri senjata berkembang. Industri senjata adalah satu-satunya industri yang menjadi pasak dan menjana ekonomi sistem kapitalis. Dalam perang, kemusnhan akan berlaku. Kapal terbang hancur, kereta kebal musnah, peluru dan bom diletupkan, semua ini perlu diganti dan dibuat lagi.

Industri perang adalah industri terbesar - numero uno - untuk Amerika Syarikat. Negara ini, atau lebih tepat Wall Street, sarang kaum pemodal multinasional berkumpul dan merancang.

Pada ketika ini, di kilang-kilang industri perang sedang menggunung dengan peralatan senjata yang belum terjual atau belum musnah.

Justeru, kemungkian perang besar akan bemula tidak boleh diketepikan. Sejarah telah menunjukkan apabila kaum pemodal dilanggar krisis, maka tidak dapat tidak mereka akan merancang perang.

Perang di Iraq, di Afghanistan, Kosovo, Somalia dan di Sudan ini masih belum mencukupi untuk memusnahkan senjata-senjata yang telah sedia dibuat. Kerana itu perang wajib diluaskan ke Iran, Pakistan dan India.

Apa yang berlaku di Mumbai baru-baru ini adalah sebahagian daripada perancangan perang yang lebih luas.

Bernoktahlah sebentar dan mari kita melihat diri kita sendiri. Apakah kita telah terperangkap dalam sistem dan budaya yang dimunculkan secara terancang oleh kaum pemodal internasional

Apakah kita diperangkap untuk terus menjadi hamba sebagai pengguna dan konsumer untuk membeli barangan yang kini telah menyempit bilik kita sendiri?

Jawapannya: sila buka kembali almari kain baju dan lihat apa yang ada di dalamnya. Jawapannya di hadapan mata.

Wednesday, December 17, 2008

一个经济杀手的自白




最近读了John Perkins的自传式作品《一个经济杀手的自白》(Confessions of an Economic Hit Man)。 这是一次震撼连连的阅读经验,在阅读的过程中我不断地反复思考对世界历史、政治、经济的认识。 没错,我达到了久违的阅读快感。

作者通过叙述自己的亲身经历,揭露了美国政界、情报机构和大财团鲜为人知的不光彩一面。 此书贯穿了二十世纪六十年代至二十一世纪初世界上,尤其是发展中国家(拉丁美洲、东南亚、中东)所发生的重大事件,揭开了塑造世界历史的重大事件背后深藏的内幕,揭示了全球化经济运作的潜规则和阴暗面。

经济杀手(Economic Hit Men, EHMs)是指那些拿着高薪的、顶尖的专业人士,他们从世界各国掠取了数以千亿计的金钱。 这些钱,通过世界银行、美国国际开发署(USAID)以及其他国外的援助机构,装入到美国各大集团公司的金库和少数控制全球自然资源的显赫家族的口袋中。 经济杀手披着经济学家、银行家、国际金融顾问之类的合法外衣,其实却肩负着建立美国全球霸权的战略任务,以经济而非武力操纵别国;经济杀手无所不做,如通过贿赂、色诱、威胁、敲诈甚至暗杀等手段,拉拢、控制别国的政治经济精英;蓄意作出错误的宏观经济分析和产业投资建议,诱骗发展中国家落入预设的经济陷阱,控制这些国家的经济命脉和自然资源,通过欺骗手段让成万亿资金源源不断地流入美国,巩固、扩大美国在全球的经济、政治和军事霸权。

越战后期美国兴起了国际“缓和”理论,明确提出“冷战”遏制政策效果不好,越南战争的军事冒险付出的代价更大,主张利用经济杠杆培育战略依赖性,通过贸易、金融、贷款、能源、粮食等筹码,形成支配世界格局的新政策武器网络。

作者在身为经济杀手期间,足迹踏过印度尼西亚、巴拿马、沙特阿拉伯、伊郎、哥伦比亚、厄瓜多尔、委内瑞拉等。 当中最主要的目的是确保美国得到长期的石油供应。

当时身为经济杀手的作者,其工作目标有两个:第一,确保巨额的国际贷款最终能会到美国企业,其途径就是确保这些公司能得到贷款国大型工程建筑项目合同;第二,让那些接受了巨额贷款的国家都背上沉重的债务,这样那些国家将永远听从美国的吩咐,当美国需要时就可以向那些国家提出要求,包括建立军事基地、联合国投票以及在那些国家开采石油等自然资源。 作者身为公司的首席经济师,其工作内容是炮制出能反映一个国家在未来20至25年中的经济增长率的研究报告,而达到这个增长率的唯一方法就是兴建大型工程。

在此之间,作者多次想要退出并揭露经济杀手所做的一切,但都未能付诸行动。 1980年,John Perkins创立了美国独立电力系统公司(IPS)并通过他的特殊身份很快成为业界的领头羊。 1990年,他卖掉了IPS,成为一名为原住民争取权利以及环保运动的拥护者。后来他成立了很多旨在保留原住文化的非营利组织。但这时的他对曾经是经济杀手的经历仍旧守口如瓶,继续接受大笔的企业咨询费,他将这些咨询费用于这些非营利组织,以减轻自己的罪恶感。 2001年“9.11”事件的发生使John Perkins决定揭开经济杀手的真实面貌,完成了此书,做为他的忏悔录。

支持全球化的人,应该读一读此书。
反对全球化的人,应该读一读此书。
对全球化没有意见的人,也应该读一读此书。
这是一个属于我们的共同世界的故事,更是一个真正意义上的全球帝国的故事,全世界每一个人的切身利益都受到影响,需要我们每一个人关心并努力改变它的进程,才能避免它以危害人类的悲剧告终。

Saturday, December 13, 2008

这城市。“联合国”里的中国歌

video

《香水有毒》
歌手:胡杨林

我曾经爱过这样一个男人
他说我是世上最美的女人
我为他保留着那一份天真
关上爱别人的门
也是这个被我深爱的男人
把我变成世上最笨的女人
他说的每句话我都会当真
他说最爱我的唇

我的要求并不高
待我像从前一样好
可是有一天你说了同样的话
把别人拥入怀抱

你身上有她的香水味
是我鼻子犯的罪
不该嗅到她的美
檫掉一切陪你睡
你身上有她的香水味;
是你赐给的自卑
你要的爱太完美
我永远都学不会

*********************************************
住在这小岛一个被称作“联合国”的地区。
这里有来自五湖四海的“兄弟”,比马来西亚的种族还多元。
中国人就占了大部分。
所以常常可以听到楼下的商店播放中国歌手的歌。

这首是我放工吃完饭要上楼经过一间商店时听到的。
当时记下了一段歌词,然后在网上找到了这首歌。

之前也听过一些中国歌手的歌,发觉到很多在中国走红的歌都是悲伤情歌。
问世间情为何物,直教人欲生欲死?

Thursday, December 11, 2008

想念你们

我想念你们,我的朋友们。

在我生命里不同阶段的朋友,
今晚不知怎的,突然想到你们……
……
……
……
但到此为此,我要去睡觉了,明早还要做工。
(哇噻,又是来骗吃 !哈哈……)

Monday, December 08, 2008

这城市。忙碌的生活

岁月本长,而忙者自促。天地本宽,而卑者自隘。风花雪月本闲,而劳攘者自冗。
——《菜根谭》


这个城市的生活节奏是极紧凑快速的。

多数的居民在凌晨五点多就开始他们的一天。
六点多开始地铁站就涌现人潮,马路上的车辆也川流不息。
一星期里总有几天是必须加班的。
周末上班对一些人来说则是稀松平常的事。

这个没有任何天然资源的城市岛国,
唯有依靠高度密集及优秀的劳动力,
才能确保它能继续生存下去。

这个岛国的居民,
也唯有依靠长时间地出卖他们的劳力,
才能继续生存下去。

现代社会(资本主义社会)推崇“每个人都能成功”的价值观,
多数人要成功的目的是希望能享受人生,不必每天忙碌地工作,
但为了达到这所谓的成功,大部分人却必须奉上大半生的时间,
到头来才发现自己庸庸碌碌,汲汲营营了大半生,
错过了生命中的乐趣。